Papatya falına baktım dün gece,
Gönlünde yerimi etmiştim merak.
Son bulsun diyerek yaman bilmece,
O çiçekten bir teselli umarak...
İçimde heyecan, bir dolu heves;
Kalbimde çarpıntı, sıklaştı nefes.
Israrla yalvardı içimdeki ses:
"Gel, vazgeç bu işten; saymayı bırak!"
“Seviyor” diyerek başlayıp saydım,
Gözlerim karardı, saymaz olsaydım!
Gönül defterinde yok muydu kaydım?
“Sevmiyor”da kaldı kopan son yaprak.
Son iki yaprağa bağlandı çözüm,
Neticeyi nasıl kaldırır özüm?
Kul Hakkı'ya “Sevdi” de be iki gözüm;
Bak yüzüne, ellerini tutarak.
